Burhanuddin Rabbani (ur. 1940 w Fajzabadzie, zm. 20 września 2011 w Kabulu) – afgański polityk narodowości tadżyckiej. W latach 1992–1996 był pierwszym prezydentem Afganistanu po upadku rządów komunistycznych. Był przywódcą Sojuszu Północnego (UNIFSA), organizacji będącej w opozycji do rządu talibów.
Życiorys Ukończył teologię i prawo islamskie na Uniwersytecie Kabulskim (gdzie potem wykładał) w 1963 i filozofię islamu na uniwersytecie Al-Azhar w Kairze w 1968. Związany z ruchem islamskim i jego założycielami. Od 1972 lider Stowarzyszenia Muzułmańskiego (Dżamijat-e Islami).
W 1974 w obawie przed aresztowaniem opuścił kraj. Udał się do Pakistanu, gdzie zajął się poszukiwaniem poparcia rządu pakistańskiego dla przeciwników reżimu Muhammada Daud Chana. Po rozłamie w obrębie Stowarzyszenia Muzułmańskiego pozostał przywódcą jego umiarkowanej frakcji. Po komunistycznym przewrocie w 1978 wystąpił przeciwko proradzieckiemu reżimowi Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu. W czasie trwania radzieckiej inwazji na Afganistan Rabbani zorganizował w oddalonej o kilkanaście kilometrów od Peszawaru miejscowości Badaber obóz treningowy dla dowodzonych przez siebie mudżahedinów. W miejscowej twierdzy ponadto znajdował się duży skład broni i amunicji, zaś od 1983 przetrzymywano tam również radzieckich jeńcówRodric Braithwaite, Afgańcy.