W 1937 rozpoczął pracę dla ministra gospodarki, Abdul Madżida Zabulego, dzięki któremu poznał kilku Rosjan. Później Taraki został zastępcą szefa Agencji Prasowej Bachtrar i stał się znany w całym kraju jako autor i poeta. Jego najbardziej znana książka, Dy Bang Mosaferi, dotyczyła trudności społeczno-gospodarczych, przed którymi stali afgańscy robotnicy i chłopi. Jego prace zostały przetłumaczone na język rosyjski w Związku Radzieckim, gdzie jego praca była postrzegana jako urzeczywistniająca tematy socjalizmu naukowego. Rząd radziecki okrzyknął go jako „afgańskiego Maksima Gorkiego”. W dniu swojej wizyty w ZSRR został powitany przez szefa Międzynarodowego Departamentu Komitetu Centralnego, Borysa Ponamoriowa i innych członków Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.
Pod rządami premiera Mohammada Daud Chana powszechne było tłumienie środowisk radykalnych. Jednak ze względu na jego umiejętności językowe, Taraki w 1952 roku został wysłany do ambasady Afganistanu w Stanach Zjednoczonych. W ciągu kilku miesięcy Taraki zaczął potępiać afgański rząd pod wodzą króla Mohammeda Zaher Szaha i oskarżył go o bycie autokratycznym i dyktatorskim. Jego wypowiedzenie lojalności rządowi Afganistanu przyniosło mu wiele rozgłosu w Stanach Zjednoczonych.