Inne Kilka miesięcy po zamachu stanu, Taraki i inni przywódcy zaczęli wdrażać inne, radykalnie marksistowskie reformy. Kwestionowały one zarówno tradycyjne wartości, jak i ugruntowane struktury władzy na obszarach wiejskich. Rząd wprowadził do życia politycznego kobiety i położył kres przymusowym małżeństwom. Jako że naród afgański był głęboko islamski i religijny, reformy nie zostały skutecznie wprowadzone w całym kraju[Ishiyama, John (marzec 2005). „The Sickle and the Minaret: Communist Successor Parties in Yemen and Afghanistan after the Cold War” 19 (1). Middle East Review of International Affairs.]. Reformy te zwiększyły opór części Afgańczyków wobec rządu. Siła oporu względem reform doprowadziła w końcu do wojny domowej.
Opierając się na poprzednich działaniach Mohammada Daud Chana, stworzył program alfabetyzacji wsparty przez UNESCO. Plan zakładał wyeliminowanie analfabetyzmu w ciągu 20 lat. Rząd następnie zmniejszył okres przejściowy z 20 do czterech lat, co w obliczu braku nauczycieli było mało możliwe. Plan po późniejszej interwencji radzieckiej został wydłużony do lat siedmiu.