Jerzy Krzysztof Pisanski (ur. 13 sierpnia 1725 w Piszu, zm. 11 października 1790 w Królewcu) – pedagog, pisarz i bibliograf.
Rodzina Syn Krzysztofa (rektora szkoły w Węgorzewie od 1716, pastora w latach 1722–1757 w Piszu) i Katarzyny - córki Helwinga. Protoplastą rodu był pochodzący z Mazowsza Jerzy Helm, który do 1588 był pastorem w Pisanicy. Jego potomkowie od tej miejscowości przyjęli nazwisko Pisanscy. Pisanscy uważali się za Niemców, chociaż znali język polski. Jego stryj Michael Pisanski był diakonem w latach 1732–1733 w Barcianach.
Edukacja Pisanski kształcił się początkowo w szkołach ewangelickich w Piszu i Węgorzewie. W latach 1742–1748 studiował teologię i filozofię na Albertynie w Królewcu. Na uniwersytecie tym, w 1759 uzyskał tytuł magistra, a w 1773 doktora teologii.
Kariera zawodowa Od roku 1748 był nauczycielem w szkole staromiejskiej w Królewcu, a od 1751 jej prorektorem. W latach 1759–1790 był rektorem szkoły katedralnej. W międzyczasie Pisanski prowadził też wykłady z filozofii, teologii i historii na Albertynie. W 1789 został radcą konsystorza ewangelickiego.
Pisanski utrzymywał kontakty z najznakomitszymi ludźmi swojej epoki i korzystał z ich zasobów bibliotecznych.