Jako kapłan PNKK był proboszczem parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie, administratorem parafii w Nowym Wiśniczu oraz redaktorem naczelnym czasopisma Posłannictwo"Posłannictwo", nr 4-6/1947. W 1951 roku uczestniczył aktywnie w procesie przekształcania diecezji polskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w autokefaliczny Kościół Polskokatolicki. W latach 1951–1952 przewodniczył Tymczasowemu Komitetu Rządzącemu Kościoła.
Na ogólnopolskim zjeździe duchowieństwa Kościoła Narodowego, który odbył się 24 lipca 1952 roku w Warszawie, został wybrany jednym z dwóch biskupów Kościoła Polskokatolickiego. Jego elekcja została potwierdzona na III Synodzie Ogólnopolskim Kościoła Polskokatolickiego, który odbył się w Warszawie w dniach 8-11 grudnia 1952. Sakrę biskupią przyjął wraz z Julianem Pękalą po zakończeniu obrad synodalnych w katedrze Świętego Ducha w Warszawie. Jego głównym konsekratorem był biskup mariawicki Maria Jakub Próchniewski.