Do tych warunków dostosowano moc zespołu i przełożenie przekładni (77:20), a także zaprojektowano nowy silnik z możliwością hamowania elektrodynamicznego. Hamulec elektrodynamiczny sterowany był przez tyrystorowy układ regulacji wzbudzenia silników.
Pierwszy prototyp opuścił wrocławski Pafawag w czerwcu 1974, po czym został on zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich, zaś w 1975 dostarczono kolejne dwa zespoły. Ich badania przeprowadzono w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Pojazdów Szynowych pod kierownictwem Bogdana Paszkowskiego, a następnie skierowane zostały one do Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście, gdzie po zmianie napięcia sieci trakcyjnej z 800 na 3000 V DC potrzeba było nowego taboru.
Seria W 1977 r. powstała seria informacyjna licząca pięć jednostek, które w odróżnieniu od pierwszych trzech prototypów zostały wyposażone w górny reflektor. Po przekazaniu producentowi uwag z ich próbnej eksploatacji, wprowadzono zmiany w konstrukcji. Od 1978 zespoły produkowano w zmodyfikowanej wersji 3WEa charakteryzującej się bezprzedziałowym wnętrzem stylizowanym na tabor metra. W 1978 zbudowano 7 pojazdów o numerach od 009 do 015. W 1979 wyprodukowano 5 jednostek o numerach od 016 do 020 i EW58-018 zaprezentowano na Międzynarodowych Targach Poznańskich.