Rozłam wewnątrz partii W 1967 roku w partii doszło do wewnętrznego rozłamu, w wyniku którego powstały dwie frakcje: umiarkowany "Parczam" (sztandar), którego przywódcą był Babrak Karmal, arystokrata wywodzący się z klanu „kabuli”, i radykalny „Chalk” (lud), z Nur Mohammadem Tarakim, synem zamożnego chłopa, mianowanym w 1965 roku za zgodą ZSRR na stanowisko sekretarza generalnego LDPA na czele. Głównym powodem rozłamu w LDPA były różnice programowe odnośnie do przyjętej taktyki, tempa i sposobu realizacji przemian i reform w Afganistanie, a także dzielące nieporozumienia osobiste oraz wzajemne animozje między przywódcami partii. Obydwie frakcje o wyraźnie ortodoksyjnym charakterze, cechowały bardzo bliskie powiązania z ówczesną polityką ZSRR, chociaż „Parczam” wykazywał większą podatność na sugestie polityczne nadchodzące z Moskwy. Członkowie radykalnego „Chalku” byli zwolennikami jak najszybszych przeobrażeń, zmierzających do likwidacji zacofania kraju. „Parczam” proponował przeprowadzenie zmian i reform w sposób mniej radykalny. W LDPA istniały również stronnictwa opowiadające się za prochińskimi odmianami komunizmu. Jednym z nich był „Wieczny Płomień” (paszt. Szola-je-Dżawid), pozyskujący działaczy wśród afgańskich szyitów oraz kręgach studenckich.