Przedstawiciele „Parczamu” opowiadali się ze utworzeniem Zjednoczonego Frontu Demokratycznego, który działałby na rzecz przeobrażeń w Afganistanie, przestrzegając przy tym zasad afgańskiej konstytucji z 1964 roku. W ciągu lat podziału LDPA narastały wzajemne animozje pomiędzy frakcjami partii. Członkowie „Chalku” zaczęli powątpiewać w szczerość intencji działaczy „Parczamu” (pochodzących z wyższych warstw społecznych). Kwestionowano także postępowość „Parczamu” jako „Królewską Partią Komunistyczną”. Z kolei przedstawiciele „Parczamu” oskarżali członków „Chalku” m.in. o „sekciarstwo” i nieodpowiedzialny radykalizm.
W sporej mierze animozje między obiema frakcjami LDPA stymulował rząd monarchiczny m.in. poprzez przyznanie zgody na wydawanie własnego tygodnika przez „Parczam” i jej odebranie „Chalkowi”, kontakty z posłami „Parczamu” w parlamencie oraz inne podobne działania. LDPA organizowała systematycznie (głównie w latach 1965–1973), kampanie oczerniające rząd i monarchię, prowadząc liczne demonstracje, w wyniku których kilkukrotnie dochodziło do przerwania obrad parlamentu. Między studentami Uniwersytetu i Politechniki w Kabulu dochodziło do wielu utarczek.