Należy jednak zaznaczyć, że ZSRR prawdopodobnie uratowało życie Karmala wysyłając go do Czechosłowacji. Na wygnaniu utworzył sieć kontaktu z pozostałymi przedstawicielami frakcji Parczam i wraz z nimi oraz byłym szefem sztabu armii Szapurem Ahmedazim zaplanował przeprowadzenie zamachu na Amina. Zamach nie udał się, gdyż afgański ambasador w Indiach poinformował o spisku rząd Amina. Doprowadziło to do wszczęcia dalszych czystek przeciwko Parczam i odwołaniu ambasadorów należących do tej frakcji. Niewielu z nich wróciło jednak do Afganistanu a sam Karmal oraz jego sojusznik Mohammad Nadżibullah, pozostali za granicąWestad 2005.. Karmal spotkał się na emigracji z czołowymi przywódcami bloku wschodniegoTomsen 2011, s. 160–161..
W tym samym czasie Amin zaczął nawiązywać coraz bliższe relacje z ZachodemTomsen 2011, s. 160. oraz spotkał się z Gulbuddinem Hekmatjarem będącym jednym z czołowych antykomunistów w AfganistanieTomsen 2011, s. 159.. Działania te doprowadziły do gwałtownego pogorszenia relacji afgańsko-radzieckich i w rezultacie przeprowadzenia operacji Sztorm-333, czyli puczu przeprowadzanego przez radzieckich komandosów. Karmal po puczu został namaszczony przez ZSRR jako prezes Prezydium Rady Rewolucyjnej.