Pomimo trybutu i negocjacji pomiędzy shanyu Laoshang (174-160 p.n.e.) i cesarzem Wen (180-157 p.n.e.) o otwarciu przygranicznych rynków, Xiongnu kontynuowali rajdy na Chiny w celu zdobycia dodatkowych łupówYü (1986), 388-389; Torday (1997), 77, 82-83; Di Cosmo (2002), 195-196.. Na naradzie dworu (tingyi) zwołanej przez cesarza Wu (141-87 p.n.e.) w 135 r. p.n.e., konsensusem wśród ministrów było utrzymanie porozumienia heqin. Cesarz Wu zaakceptował to, pomimo kontynuacji rajdów przez XiongnuTorday (1997), 83-84; Yü (1986), 389-390.. Jednak na naradzie dworu w następnym roku osiągnięto konsensus, że zastawienie w Mayi pułapki na rajd Xiongnu wraz z zabójstwem shanyu spowoduje chaos w państwie Xiongnu i będzie korzystne dla dynastii HanYü (1986), 389-391; Di Cosmo (2001), 211-214.. Gdy pułapka nie powiodła się w 133 r. p.n.e.Torday (1997), 91-92, cesarz Wu zainicjował serię wypraw wojskowych przeciwko Xiongnu. Chińskie armie zdobywały kolejne obszary i tworzyły kolonie rolnicze (tuntian) w celu ich wzmocnieniaJerry Bentley, "Old World Encounters: Cross-Cultural Contacts and Exchanges in Pre-Modern Times (New York: Oxford University Press, 1993), 37.. Kulminacja tych ataków miała miejsce w 119 r. p.n.e. w postaci bitwy pod Mobei, w wyniku której chińscy dowódcy Huo Qubing (zm. 117 p.n.e.) i Wei Qing (zm.