Pod względem religijnym w Chinach rozwijał się wówczas popularny taoizm, mający swoje korzenie w ruchach powstałych jeszcze w niespokojnych, ostatnich latach panowania Hanów, takich jak Pięć Miar Ryżu, którego przywódca Zhang Lu poddał się Cao Cao w 215. Przesiedleni na terytorium Wei członkowie tej wspólnoty stopniowo wzmacniali swoje wpływy na Północy. Rozprzestrzeniał się także buddyzm, z ośrodkiem translatorskim w Luoyangu. W 260 mnich Zhu Shixing opuścił Luoyang i udał się na Zachód, by ostatecznie osiąść w Yutian (dzis. Hotan), gdzie przetłumaczył część sutry Pañcaviṃśatisāhasrikā-prajñāpāramitā. Jest on uważany za pierwszego chińskiego mnicha, który udał się na Zachód.
Shu
Shu (nazywane także Shu Han, ponieważ pretendowało do bycia po prostu kontynuacją cesarstwa Han), było najmniejszym z Trzech Królestw, jednak zajmowało żyzny i pełen bogactw naturalnych teren. W 222 Liu Bei zaatakował Sun Quana, szukając zemsty za śmierć Guan Yu i chcąc odzyskać zachodnią część prowincji Jing, został jednak pokonany i zmuszony do odwrotu. W następnym roku zmarł i rządy po nim przejął jego szesnastoletni syn, Liu Shan (223-263), który natychmiast zawarł pokój z Wu. Liu Shan nie interesował się sprawami państwa i faktyczne rządy sprawował regent Zhuge Liang.