Dzięki tym osiągnięciom (i wicemistrzostwu świata w sztafecie) została wybrana w Niemczech sportowcem roku.
Nigdy nie zdobyła indywidualnego mistrzostwa olimpijskiego. Swoje starty olimpijskie rozpoczęła wraz z debiutem biathlonu kobiecego w rodzinie sportów olimpijskich na igrzyskach w Albertville w 1992 roku. W konkurencjach indywidualnych plasowała się poza czołową dziesiątką: 11. miejsce w biegu sprinterskim i 24. miejsce w indywidualnym, ale zdobyła srebro w sztafecie. Srebrny medal ze sztafetą wywalczyła również dwa lata później podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer. Dodatkowo zajęła trzecie miejsce w biegu indywidualnym, ulegając tylko Kanadyjce Myriam Bédard i Anne Briand. Na igrzyskach w Nagano w 1998 roku zdobywała medale we wszystkich trzech konkurencjach i we wszystkich kolorach – złoto w sztafecie, srebro w sprincie, brąz w biegu długim. W sprincie uległa tylko Rosjance Galinie Kuklewej, przegrywając z nią o 0,7 sekundy. Parę dni wcześniej w biegu indywidualnym wyprzedziły ją Ekaterina Dafowska i Ołena Petrowa z Ukrainy. Na igrzyskach w Salt Lake City w 2002 roku ponownie została mistrzynią olimpijską w sztafecie, a w biegu sprinterskim uległa jedynie rodaczce Kati Wilhelm.