Stéphane Mallarmé, właśc. Étienne Mallarmé (ur. 18 marca 1842 w Paryżu, zm. 9 września 1898 w Valvin, Vulaines-sur-Seine, koło Fontainebleau) – francuski poeta, teoretyk sztuki i krytyk literacki uważany za najwybitniejszego przedstawiciela XIX-wiecznego symbolizmuA. Hutnikiewicz, Młoda Polska, Warszawa 2004, str. 24; kojarzony również z dekadentyzmem oraz parnasizmem szkoły Charlesa Leconte de Lisle’aKronika życia i twórczości, w: L. de Lisle, Poezje, Warszawa 1980, str. 23. Tłumacz liryki Edgara Allana Poego na prozę poetycką.
Mallarmégo jako konstruktora „poezji czystej”N. Chiaromonte, Co pozostaje, Warszawa 2001, str. 151 powszechnie uznaje się za prekursora liryki współczesnej (m.in. awangardy, surrealizmu czy kaligramu)J. Tomkowski, Młoda Polska, Warszawa 2001, str. 16, jednego z najbardziej nowatorskich twórców literatury XIX wieku, a nawet – najbardziej znaczącego poetę nowoczesnegoN. Chiaromonte, Co pozostaje, Warszawa 2001, str. 152. Jego twórczość określana bywa mianem liryki skupienia słów, estetyki pustkiIbid. oraz alchemii słowaA. Hutnikiewicz, Młoda Polska, Warszawa 2004, str. 48Termin alechemii słowa wywodzi się z jednego z rozdziałów Sezonu w piekle Rimbauda. Hutnikiewicz użył go na określenie twórczości obu poetów;