Wilhelm Raabe, ps. Jakob Corvinus (ur. 8 września 1831 w Eschershausen, zm. 15 listopada 1910 w Brunszwiku) – niemiecki pisarz. Jeden z najwybitniejszych i najoryginalniejszych pisarzy niemieckich przez współczesnych długo niedoceniany, mistrz realistycznej charakterystyki, głęboko współczujący z niedolą i cierpieniem ludzkim.
Dzieła (wybór) 1856, Die Chronik der Sperlingsgasse 1857, Ein Frühling 1858, Die alte Universität 1859, Die Kinder von Finkenrode 1861, Die schwarze Galeere, Der heilige Born, Nach dem grossen Kriege 1862, Unseres Herrgotts Kanzlei, Verworrenes Leben 1863, Die Leute aus dem Walde, Holunderblüte 1864, Der Hungerpastor 1865, Drei Federn 1867, Abu Telfan 1869, Der Regenbogen 1870, Der Schüdderump 1872, Der Dräumling 1873, Deutscher Mondschein 1874, Meister Autor 1876, Horacker 1879, Alte Nester, Wunnigel, Krähenfelder Geschichten 1880, Deutscher Adel 1881, Das Horn von Wanza 1882, Fabian und Sebastian 1883, Prinzessin Fisch 1884, Villa Schönow, Pfisters Mühle 1885, Unruhige Gäste 1887, Im alten Eisen 1888, Das Odfeld 1889, Der Lar 1891, Stopfkuchen.