Stefan Anton George (ur. 12 lipca 1868 w Büdesheim, dzisiaj dzielnica Bingen am Rhein, zm. 4 grudnia 1933 w Minusio koło Locarno) – niemiecki poeta i filozof, przedstawiciel symbolizmu i estetyzmu; początkowo również parnasista. Głosiciel koncepcji poesie pure (poetyki czystego zapisu Arthura Rimbauda) oraz l'art pour l'art na gruncie literatury niemieckiej. Inspirował się liryką romantyzmu, francuskim symbolizmem spod znaku Stéphane’a Mallarmégo i Paula Verlaine’a oraz pracami Friedricha Nietzschego i Arthura Schopenhauera (stworzył nawet syntezę poglądów obu poetów dla zobrazowania ducha narodu niemieckiego). W krąg fascynacji włączał również antyczną Grecję oraz dokonania impresjonistów. Wyrażał wolę mocy i doniosłość ludzkiej natury, jak np. w wierszu Frauenlob:
::::U studzien, gdy zachód szarzeje czy wschód, Przy srebrnym dźwięku śmiechów i wód, Przez życie pełne ciemnego męczeństwa, Przez całe życie na trud wytrzymały, Byłem heroldem waszego dostojeństwa, Byłem śpiewakiem waszej chwały.
Poezja Georgego stanowiła ważny pomost między tradycją XIX-wieczną a niemieckim modernizmem.