Marek Sobieski herbu Janina (ur. ok. 1550 – zm. 1605) – polski magnat, wojewoda lubelski od 1599, kasztelan lubelski od 1597, chorąży wielki koronny od 1581, starosta łucki.

Syn Jana Sobieskiego i Katarzyny Gdeszyńskiej.

Już za małoletności w 1557 r. został dworzaninem królewskim. Ok. 1597 r. został kasztelanem lubelskim, a następnie w 1599 r. wojewodą lubelskim. Urzędy te dały mu miejsce w senacie oraz uczyniły go magnatem. W 1598 roku przeszedł z kalwinizmu na katolicyzm.

Żonaty z Jadwigą Snopkowską, miał z nią syna Jakuba oraz 5 córek. Po jej śmierci w 1590 r. poślubił Katarzynę z Tęczyńskich. Z drugą żoną miał syna Jana. Jednym z jego wnuków – synem Jakuba – był Jan Sobieski, król Polski.

Był wprawnym szermierzem, odznaczył się zasługami wojennymi, cieszył się w tym zakresie zaufaniem Stefana Batorego. Król mawiał podobno, że gdyby los Rzeczypospolitej zależał od jednego pojedynku, wystawiłby właśnie Sobieskiego. W czasie elekcji 1587 roku głosował na Piastatak nazywano bliżej nieokreślonego kandydata krajowegoAnna Pieńkowska, Zjazdy i sejmy z okresu bezkrólewia po śmierci Stefana Batorego, Pułtusk 2010, s. 367.. Był posłem z województwa lubelskiego na sejmy lat 1592 i 1596Magdalena Ujma, Sejmik lubelski 1572-1696, Warszawa 2003, s.