Machinę (zależnie od wielkości) obsługiwało 2–8 żołnierzy (ballistarii), a zdemontowaną przewożono zwykle na 4 wozach ciągniętych przez woły.
Na każdą rzymską kohortę normatywnie przypadał jeden onager, co oznaczało, że cały legion wyposażony był w 10 machin tego typu. W rozwiniętym w polu szyku bojowym zajmowały one miejsce na samym końcu frontu oddziałów – poza balistami (między pierwszą a drugą linią legionistów) i łucznikami (pomiędzy drugą i trzecią).
Ten typ machiny miotającej wykorzystywany był jeszcze w średniowieczu (między innymi przez krzyżowców), a podczas I wojny światowej został reaktywowany w postaci okopowego miotacza min.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Machiny miotające Kategoria:Wojskowość starożytna Kategoria:Wojskowość średniowiecza