Wilczak falklandzki, wilk falklandzki (Dusicyon australis) – wymarły gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae). Został odkryty w 1690. Na początku XIX w. był jeszcze liczny. Przypuszcza się, że ostatni osobnik został zabity w 1876.
Zasięg występowania Wilczak falklandzki występował wyłącznie na Falklandach.
Taksonomia Gatunek ten po raz pierwszy opisał w 1792 roku brytyjski teriolog Robert Kerr, nadając mu nazwę Vulpes australis. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Kerr wskazał Falklandy w Ameryce ().
Etymologia Dusicyon: dusis „zachód słońca” (tj. zachód); κυων kuōn, κυνος kunos „pies”. australis: „południowy”, od auster, austri „południe”. antarcticus: łac. antarcticus „południowy, antarktyczny”, od gr. ανταρκτικος antarktikos „antarktyczny”, od αντι anti „naprzeciwko”; αρκτος arktos „północ”.
Charakterystyka lewo|mały|Czaszka Długość ciała około 90 cm, długość ogona około 30 cm. Wielkością przypominał kojota, ale był bardziej krępy, miał krótki pysk i szczęki przystosowane do chwytania dużych ofiar, takich jak foki i pingwiny. Sierść koloru brązoworudego z czarnymi znakami. Zamieszkiwał piaszczyste wybrzeża. Żywił się ptakami (pingwiny, magelanki zmienne).