Kolejny sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie razem z Ole Christianem Eidhammerem, Jonem Inge Kjørumem i Erikiem Johnsenem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. Na tych samych igrzyskach zajął także 22. miejsce w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Miesiąc później zwyciężył na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie, bezpośrednio wyprzedzając Primoža Ulagę oraz Mattiego Nykänena. Kilka dni później był drugi na skoczni Holmenkollbakken, co było jego jedynym podium w tym sezonie. W klasyfikacji generalnej zajął dziewiąte miejsce, po raz drugi zdobył Puchar KOP.
Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1988/1989, kiedy to zajął czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ w skokach, pierwsze w nieoficjalnej klasyfikacji PŚ w lotach i po raz trzeci z rzędu zdobył Puchar KOP. W większości konkursów plasował się w pierwszej dziesiątce, odniósł też dwa ostatnie zwycięstwa w karierze: 21 stycznia 1989 w Oberhofie i 19 marca 1989 w Harrachovie. Na mistrzostwach świata w Lahti był dziewiąty na dużej skoczni, ale na normalnym obiekcie zajął dopiero 41. miejsce.