Był katechetą w Szkole Górniczej (w latach 1929–1930) oraz opiekunem emigrantów wyjeżdżających na Zachód za pośrednictwem mysłowickiej stacji emigracyjnej.

4 stycznia 1933 został podniesiony do godności kanonika teologa Kapituły Katedralnej. Podjął pracę nad opracowaniem katechizmu dla diecezji katowickiej oraz podręcznika historii biblijnej. 12 stycznia 1934 biskup diecezjalny katowicki Stanisław Adamski mianował go asystentem kościelnym Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej. W tym okresie stan jego zdrowia ulegał stopniowemu pogorszeniu.

Biskup pomocniczy katowicki 24 marca 1934 papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym diecezji katowickiej (wedle ówczesnego nazewnictwa biskupem sufraganem) oraz biskupem tytularnym Kandyby (w Azji Mniejszej). Sakrę biskupią otrzymał 3 czerwca 1934 z rąk bpa Stanisława Adamskiego przy współudziale biskupa polowego Józefa Gawliny oraz biskupa diecezjalnego częstochowskiego Teodora Kubiny w Kościele Parafialnym Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach, gdzie jako biskup pozostał nadal także proboszczem. W herbie biskupim umieścił głowę św. Jana Chrzciciela, znajdującą się również w herbie Mysłowic.