izjesti, iz(j)elica w standardzie chorwackim, bośniackim i serbskim. Wprowadzenie tych fonemów jest uwarunkowane występowaniem ich w dialektach sztokawskich używanych na terenie Czarnogóry, w szczególności w dialekcie czarnogórskim i wschodniohercegowińskim.
W związku z powyższą jotacją, włączono do języka standardowego także tzw. jotację jekawską typu tj > ć //, dj > đ //, stąd czarnog. ćerati, polećeti; đevojka, viđeti obok t(j)erati, polet(j)eti; d(j)evojka, vid(j)eti w pozostałych standardach sztokawskich. Jest to cecha wyłączna dla systemu czarnogórskiego i stanowi nawiązanie do analogicznego zjawiska zachodzącego w gwarach wschodniohercegowińskich i czarnogórskich.
Mimo licznych nawiązań do miejscowych dialektów zaniechano wprowadzania takich cech charakterystycznych dla dialektu czarnogórskiego, jak wtórna jotacja spółgłosek wargowych typu blježati, pljesma, mljesto, vljera (zamiast tego jest bježati, pjesma, mjesto, vjera) czy też fonem ʒ // albo długie formy przymiotników na -ijeh i -ijem, znane z dzieł Piotra Niegosza.