Na krajowych torach do jego największych sukcesów należą cztery tytuły drużynowego Mistrza Polski z Falubazem w sezonach 1981, 1982, 1985 i 1991, jeden tytuł wicemistrzowski z sezonu 1989 i 2 brązowe medale DMP wywalczone w sezonach 1979 i 1984 oraz 4 medale indywidualnych mistrzostw Polski (złoty w 1982, srebrny w 1980 oraz brązowe w latach 1983–1984). Wcześniej, jako junior, zdobył dwa medale młodzieżowych indywidualnych mistrzostw Polski – brązowy w 1977 oraz srebrny w kolejnym sezonie. Ma na swoim koncie także 6 medali MPPK, w tym 3 złote (1979, 1982, 1983). W sezonach 1985 i 1989 był najskuteczniejszym zawodnikiem ekstraklasy osiągając najwyższe średnie biegowe.

Sześciokrotnie stawał na podium Złotego Kasku (III miejsca w 1978, 1983, 1986 i 2000 oraz II miejsca w 1989 i 1991). W latach 1977–1978 wygrywał Srebrny Kask, w 1979 zajął w tym turnieju III miejsce. Z kolei w Brązowym Kasku na podium stawał dwukrotnie – zajął II miejsce w 1976 i III w 1978. Dwukrotnie triumfował także w Kryterium Asów (1983–1984). Dnia 20 grudnia 2007 postanowił zakończyć sportową karierię. Od 2008 trener szkółki w Falubazie Zielona Góra. W sezonie 2010 poprowadził jeden mecz ekstraligowy Falubazu jako pierwszy trener (Piotr Żyto był zawieszony w obowiązkach przez Roberta Dowhana).