240px|thumb|Konina we francuskim sklepie 240px|thumb|Paardenrookvlees – holenderskie określenie wędzonego mięsa końskiego, które w Holandii jest powszechnie spożywane na chlebie wraz z masłem na śniadanie albo lunch 240px|thumb|Konina po japońsku w Akihabarze 240px|thumb|Końska kiełbasa w sklepie na Islandii 240px|thumb|Polskie wędliny z konia 240px|thumb|Indonezyjskie stay w Yogyakarcie 240px|thumb|Sklep z koniną w Paryżu mały|Mielonka końska w supermarkecie w Kazachstanie Konina – mięso z konia.
Historia Jedne z najstarszych śladów spożywania koniny znaleziono na stanowiskach archeologicznych La Micoque we francuskiej gminie Les Eyzies (kultura mikocka), a także w rejonie Roche de Solutré. Wiele wskazuje na to, że oprócz mięsa spożywano w prahistorii również koński szpik i mózg. Polowano na dzikie konie, zapędzając je na skaliste urwiska, skąd spadały. We wczesnym średniowieczu popularność koniny spadła, by potem znów wzrosnąć. Podobnie było w Polsce, gdzie zapożyczano niektóre potrawy z kuchni francuskiej i angielskiej. W XVIII serwowano popularną wówczas pieczeń hetmańską z mięsa młodych źrebiąt. Wiek XIX ponownie osłabił pozycję koniny na stołach. Zmieniło się to w początkach XX wieku, a szczyt popularności tego mięsa przypadł na okres II wojny światowej, co wywołane było brakami aprowizacyjnymi.