Mandżurowie tworzyli więc zamkniętą, dziedziczną, niewolniczą organizację wojskową, której właścicielem był klan Aisin Gioro. Organizacją dowodzili wodzowie klanu, czyli władcy z dynastii Qing. W skład chorągwi wchodzili oficerowie i żołnierze, panowie i słudzy, mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy – z klanów chińskich, dżurdżeńskich, mongolskich, koreańskich i tunguskich. Dlatego członkowie organizacji nazywali samych siebie najczęściej „ludźmi chorągwi” (旗人; qiren), a nie Mandżurami. Od członków chorągwi wymagano znajomości języka mandżurskiego, w którym naradzano się i wydawano komendy wojskowe.
XV i XVI wiek to okres ciągłego ekonomicznego i demograficznego rozwoju dżurdżeńskich plemion południowej Mandżurii, napędzanego wzrostem produkcji rolnej. Stopniowo coraz większe znaczenie zyskiwał również lukratywny handel z Chinami, obejmujący takie produkty jak futra, perły i żeń-szeń (to ten ostatni towar przechylił bilans handlu z Chinami zdecydowanie na korzyść Dżurdżenów, zaś srebro uzyskiwane z jego sprzedaży pozwoliło na budowę mandżurskiej armii). Początkowo Nurhaczy był przywódcą jednego z wielu dżurdżeńskich plemion, które uznawały zwierzchność dynastii Ming. Na przełomie XVI i XVII wieku na drodze podboju i dyplomacji zbudował system sojuszy, który dał początek znaczącej konfederacji.