W czasie podboju Sinciangu w 1759 roku przez chińską dynastię Qing, Dżungarię zamieszkiwali głównie Dżungarowie, którzy byli koczownikami buddyjskimi zamieszkującymi stepy, podczas gdy Kotlinę Tarymską zamieszkiwali głównie osiadli, muzułmańscy rolnicy pochodzenia tureckiego, obecnie znani jako Ujgurzy. Rząd Qing zdawał sobie sprawę z różnic między mieszkańcami obu regionów i początkowo zarządzał nimi jako odrębnymi jednostkami administracyjnymi. Jednak po ostatecznej pacyfikacji Kotliny Tarymskiej przez armię Qing w 1760 roku, rząd Qing zaczął określać Dżungarię i Kotlinę Tarymską jako jeden region zwany „Sinciang (Xinjiang)” (dosłownie „nowa granica”).
Rząd Qing połączył Dżungarię i Kotlinę Tarymską w jeden byt administracyjny o nazwie Prowincja Sinciang w 1884 roku, pomimo protestów niektórych urzędników, którzy uważali, że lepiej byłoby, gdyby oba regiony pozostały oddzielone. Koncepcja geograficzna Xinjiangu była ostatecznie tworem rządu Qing;