Odstępstwem od tej reguły mogą być sytuacje, gdy pacjent nie wyraża zgody na leczenie inwazyjne, istnieją choroby lub proces miażdżycowy uniemożliwia dostęp do tętnicy i wreszcie potrzeba powyżej 1,5 godziny na transport do ośrodka kardiologii inwazyjnej (z tym, że w tym wypadku należy dążyć do leczenia inwazyjnego w późniejszym czasie - tak zwana angioplastyka torowana). Wówczas należy wdrożyć leczenie trombolityczne.
Leczenie trombolityczne Leki trombolityczne mają za zadanie rozpuścić wewnątrznaczyniowy skrzep oraz udrożnić naczynie. Zalicza się je do jednej z trzech grup: leki pierwszej generacji: streptokinaza, urokinaza, APSAC (acylowany kompleks streptokinazy z plazminogenem); leki drugiej generacji: tkankowy aktywator plazminogenu (t-Pa), prourokinaza (scu-PA), reteplaza (r-PA); leki trzeciej generacji - modyfikowane drogą inżynierii genetycznej aktywatory plazminogenu: rekombinowany tkankowy aktywator plazminogenu (rt-PA), rekombinowana stafylokinaza.
Podstawowym ryzykiem leczenia trombolitycznego jest wystąpienie krwawienia.