Łopian pajęczynowaty (Arctium tomentosum Mill.) – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Zasięg obejmuje Europę i Azję w strefie umiarkowanej od Hiszpanii po Mongolię i wschodnią Syberię. Jako gatunek introdukowany występuje w Wielkiej Brytanii, Rosyjskim Dalekim Wschodzie oraz w Ameryce Północnej. W Polsce spotykany jest pospolicie na całym obszarze, w Tatrach sięgając po 1445 m n.p.m.
Morfologia thumb|left|200px|Pokrój thumb|left|200px|Owłosione koszyczki skupione w podbaldach thumb|Koszyczek thumb|Dojrzewająca niełupka z puchem kielichowym Łodyga Wzniesiona, osiągająca zwykle do 1,5 m wysokości, rzadziej do 2 m, czy nawet 2,5 m, bruzdowana, omszona (rzadko bywa naga) i często czerwono nabiegła. Pęd silnie rozgałęziony.
Liście Odziomkowe w pierwszym roku tworzą rozetę. W drugim roku rozwijają się na pędzie liście łodygowe. Dolne mają blaszki bardzo duże, wyższe coraz mniejsze. Dolne liście osiągają do 40 cm długości i 28 cm szerokości, ich ogonki osiągają do 15 cm długości. Blaszki są jajowate, z sercowatymi nasadami, z wierzchołkami zaostrzonymi lub tępymi, całobrzegie lub odlegle ząbkowane. Blaszki z wierzchu są zielone, od spodu szarozielone i pokryte kutnerem.