Adolf bardzo szybko złamał obietnice dotyczące księstw Austrii i Styrii. Jako sprytny dyplomata Albrecht Habsburg uniknął konfrontacji z nowym królem. W zamian za oddanie cesarskich insygniów, które wciąż posiadał, zachował te tereny. Dyspozycja prestiżowych insygniów i reliktów cesarstwa była dodatkowym i ważnym znakiem prawowitości panowania króla, ale nie warunkiem koniecznym. Z każdym nowym dokumentem Adolf coraz bardziej oddalał się od swoich obietnic, nie reagując na oskarżenia o naruszenia kontraktowe.
Polityka zagraniczna W 1294 r., gdy panowanie Adolfa było u szczytu, zawarł on sojusz z królem Anglii Edwardem I przeciwko Francji i otrzymał 60 000 funtów szterlingów. Pakt został poprzedzony próbami podboju Księstwa Burgundii i Hrabstwa Flandrii przez Filipa IV Pięknego. Sojusz był postrzegany przez współczesnych mu jako czysto najemniczy, a fakt, że Adolf nie wywiązał się ze swoich zobowiązań, zaszkodził jego reputacji, ale początkowo było to bez konsekwencji.
Adolf rozpoczął rekrutację wojsk w imperium do wojny z Francją. 31 sierpnia 1294 wysłał deklarację wojny francuskiemu królowi, twierdząc, że ten przejął prawa i posiadłości imperium. 9 marca 1295 r.