Obniżona wrażliwość działania insuliny na tkanki jest przyczyną podwyższonego stężenia glukozy we krwi, co jest kompensowane zwiększoną produkcją insuliny przez trzustkę (hiperinsulinemia). , czyli nadmierny wyrzut insuliny zwykle występujący po posiłku. Hiperinsulinemia pomaga utrzymać przez jakiś czas poziom glukozy na prawidłowym poziomie, ale częste nadmierne wyrzuty insuliny zwiększają insulinooporność.
Pierwsze objawy Insulinooporność może rozwijać się bezobjawowo przez wiele lat, a jej początki mogą wystąpić już w życiu płodowym. Do jej objawów należą: nadmierna senność po posiłkach obniżenie siły napady wilczego głodu przewlekłe zmęczenie obniżony nastrój (głównie po posiłku bogatym w węglowodany) uczucie zimna nieadekwatne do temperatury otoczenia częste uczucie głodu (a w efekcie krótkie przerwy między posiłkami) ochota na posiłki węglowodanowe, w tym słodycze przyrost masy ciała (tkanki tłuszczowej), szczególnie w obrębie brzucha, mimo normalnej diety (przyrost tkanki tłuszczowej w obrębie brzucha wpływa na zwiększenie wydzielania cytokin prozapalnych, które mogą zwiększać rozpad mięśni i nasilać insulinooporność) niepokój, drażliwość spadek koncentracji, spowolnione myślenie bóle głowy bóle stawów zaburzenia lipidowe rogowacenie ciemne (acanthosis nigricans) – „brudne” zabarwienie skóry, przede