Umową renty – umowa regulowana przez Kodeks cywilny, przez którą jedna ze stron zobowiązuje się do okresowego świadczenia na rzecz drugiej umówionej kwoty pieniędzy lub ilości rzeczy oznaczonych co do gatunku.
Umowa renty jest czynnością konsensualną, a jej formę określa art. 903 (1) kc, dodany ustawą z 14.02.2003 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 408); przepis ten stanowi, że umowa renty powinna być stwierdzona pismem pod rygorem ad probationem. Przed tą zmianą forma szczególna nie była dla umowy renty zastrzeżona. Na podstawie art. 75 kc, obowiązywała forma pisemna ad probationem, jeżeli wartość świadczeń rentowych w ciągu roku przekraczała 2000 zł.
W przypadku renty nieodpłatnej, do której stosuje się przepisy o darowiźnie, strona zobowiązana powinna była złożyć oświadczenie woli w formie aktu notarialnego - art. 906 § 2 w zw. z art. 890 § 1 kc. Nowe uregulowanie formy umowy renty dotyczące renty odpłatnej, jak i nieodpłatnej, zmierza do usunięcia niepewności na tle odesłania do przepisów o darowiźnie. Wykluczone jest stosowanie art. 890 § 1 kc do renty nieodpłatnej.