W 1968 grupa zaproponowała, by wszystkie usługi kulturalne i rozrywkowe wielkiego miasta umieścić na pokładzie samolotu, który latałby z miejsca na miejsce i dla małomiasteczkowych społeczności tymczasowo tworzył tętniące życiem metropolii Instant City.
W końcu lat 60. magazyn Archigram sprzedawał się w tysiącach kopii, publikując projekty początkujących wtedy architektów, takich jak Nicholas Grimshaw, Arata Isozaki, Hans Hollein czy Frei Otto oraz członków grupy. Po wygranej w konkursie na centrum rozrywkowe w Monte Carlo w 1969 założyli oni własne biuro. Zwycięski projekt ukazywał ogromną, zakopaną pod ziemią kopułę. Siedzenia, toalety i światła zamontowano na kółkach tak, by można je było przesuwać, w zależności od potrzeb tworząc różne konfiguracje. Obiekt nie został nigdy zrealizowany z powodu braku funduszy.