podgat. argentyński): przedstawiciele osiągają najmniejsze rozmiary. Wzorem ubarwienia odbiegają nieco od pozostałych boa tęczowych. Jest on mniej regularny, ale wyraźniejszy niż u podgatunku kolumbijskiego i gujańskiego, choć mniej wyraźny niż u brazylijskiego. Półksiężyce na bokach ciała są wyraźnie szersze. W większym stopniu niż u innych przeważają kolory szare, zaś sam wąż jest ogólnie jaśniejszy. Zdarzają się osobniki o większym udziale koloru pomarańczowego. Występujący u wszystkich podgatunków metaliczny połysk jest u niego znacznie słabszy. W naturze występuje w formacji chaco od południowo-wschodniej Boliwii do północne Argentyny. E. c. gaigei (Stull, 1938; podgat. peruwiański): Największy wśród podgatunków. Efektownie ubarwione węże, bardzo zbliżone wyglądem do tych podgatunku brazylijskiego. Charakterystyczną cechą są nieco większe łuski w porównaniu do pozostałych podgatunków. Występowanie – Amazonia na obszarze Boliwii i Peru. E. c. barbouri (Stall, 1938;