thumb|300px|Współcześnie wytwarzane cegły Ceramika architektoniczna – wszelkie wyroby ceramiczne stosowane w budownictwie.
Wyroby używane w budownictwie można podzielić na trzy grupy: o czerepie porowatym (nasiąkliwość wagowa waha się od 6% do 22%) – do grupy tej należą: wyroby ceglarskie, czyli cegły, pustaki ścienne i stropowe, dachówki, sączki drenarskie itp.; wyroby glazurowane wyroby ogniotrwałe – np. wyroby szamotowe, krzemionkowe, termalitowe. wyroby o czerepie zwartym (o nasiąkliwości wagowej do 6%) – cegły i kształtki klinkierowe, terakota, płytki posadzkowe, wyroby kamionkowe. ceramika półszlachetna – wyroby fajansowe, porcelanowe, porcelitowe i z majoliki.
Rys historyczny Wyroby ceramiczne do otrzymania dekoracyjnej formy powierzchni obiektów stosowane były już w starożytności: starożytny Egipt – stosowane sporadycznie, do obramowania otworu wejściowego w piramidzie schodkowej w Sakkara, do zdobienia powierzchni, np. rezydencja faraona Amenhotepa (Amenofisa) w Tell-el-Amana – ok. 1500 r. p.n.e. Mezopotamia – często stosowano glazurowane cegły do dekorowania ścian, np. pałace Warka (ok. 3000 r. p.n.e.), Nimrud i Khorsabad (IX – VIII w. p.n.e.). Oprócz cegieł w Mezopotamii stosowano do dekoracji figury ludzi i zwierząt wykonane z glazurowanej ceramiki np.