Majolika – wyroby ceramiczne z gliny pokrytej białym, nieprzezroczystym szkliwem cynowym, bogato zdobione. Rodzaj fajansu produkowanego we Włoszech od XV do XVII wieku.
Technika wykonania i zdobienia wyrobów majolikowych Wydobycie i oczyszczenie drobnoziarnistej, jasnej glinki; formowanie naczynia (głównie na kole garncarskim); pierwsze wypalenie na biskwit w piecu opalanym drewnem, w temp. 1000 °C; zanurzenie w szkliwie otrzymanym ze zmieszania tlenku cyny z piaskiem (czasem z dodatkiem tlenku ołowiu); po wyschnięciu szkliwa dekorowanie powierzchni naczynia farbami ceramicznymi, których podstawowym składnikiem był tlenek ołowiu połączony ze związkami metali (w związku z chłonnością szkliwa w trakcie malowania nie można było odróżnić kolorów, ani wykonać poprawek); czasem nakładano jeszcze cienką warstwę przezroczystego szkliwa ołowiowego, tzw. coperta; podczas późniejszego wypalania oba szkliwa i dekoracja między nimi łączą się, a ceramika uzyskuje połysk; powtórne wypalenie, dzięki któremu uzyskiwano stałe połączenie szkliwa i farb ceramicznych z podłożem i wydobycie barw pigmentów.