na zlecenie innej, nieznanej osoby.
Inna hipoteza zakładała, że inicjatorem powstania psałterza był biskup krakowski Piotr Wysz. Kodeks miał być darem dla Jadwigi, spodziewającej się dziecka. Wedle tej hipotezy część psalmów przepisano w klasztorze kanoników regularnych św. Augustyna w Kłodzku. Prace wznowiono po 1405, gdy Władysław Jagiełło sprowadził zakonników do nowo ufundowanego klasztoru przy kościele Bożego Ciała w Krakowie. Nowy właściciel, dla którego dokończono spisywanie psałterza, nie jest znany. Hipotezę o pochodzeniu psałterza z Kłodzka propagował Ludwik Bernacki (1927). W 1949 Witold Taszycki podważył tę hipotezę, wykazując, że język starszej części psałterza wykazuje cechy charakterystyczne dla środkowej Małopolski, mógł więc powstać w skryptorium w Krakowie.
Na przełomie XIX i XX w. Władysław Nehring i Aleksander Brückner postawili tezę, że już pod koniec XIII w. mogło istnieć tłumaczenie psalmów na język polski, nazwane umownie Psałterzem św. Kingi. Zdaniem badaczy późniejsze tłumaczenia psalmów na polski, w tym Psałterz floriański, mogły opierać się na tym wczesnym tłumaczeniu. Jednak, jak dotąd, istnienie hipotetycznego Psałterza św. Kingi nie zostało potwierdzone.