Bernardyna Maria Jabłońska (ur. 5 sierpnia 1878 w Pizunach k. Narola (województwo podkarpackie), zm. 23 września 1940 w Krakowie) – polska zakonnica, dziewica, mistyczka, współzałożycielka i pierwsza przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim (albertynek), duchowa córka, współpracownica i kontynuatorka dzieła miłosierdzia św. Adama Chmielowskiego oraz błogosławiona Kościoła katolickiego.
Życiorys Lata dzieciństwa i młodości Urodziła się w Pizunach koło Narola na Roztoczu, w obecnej diecezji zamojsko-lubaczowskiej 5 sierpnia 1878 w małorolnej, wielodzietnej rodzinie chłopskiej Grzegorza i Marii z domu Roman. Ponadto z ksiąg metrykalnych parafii św. Andrzeja Apostoła w Lipsku wiadomo, że 20 sierpnia 1815 w Chlewiskach urodził się jej ojciec Grzegorz, jako syn Marcina i Marii z domu Kozłowskiej, który ożenił się później z Marią córką młynarza Jakuba Romana. Miała trójkę rodzeństwa (braci): Tomasza (ur. 1874), Ignacego (ur. 1880) i Józefa (ur. 1891). Następnego dnia (6 sierpnia) została ochrzczona w parafialnym kościele św. Andrzeja Apostoła w Lipsku przez proboszcza ks. Karola Nowoświęckiego. Na miarę swoich możliwości starała się pomagać rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa domowego.