Pierwsza kapituła generalna albertynek, pod przewodnictwem bp. Anatola Nowaka, która odbyła się w dniach 7–9 lutego 1922 wybrała ją na przełożoną generalną, a następnie trzy kolejne kapituły w latach (1927, 1933 i 1939) ponownie wybierały ją na ten urząd, który pełniła do swojej śmierci. Pierwsze czasowe śluby zakonne (na okres trzech lat) złożyła 25 grudnia 1927, a 25 grudnia 1930 po czterdziestodniowych rekolekcjach złożyła profesję wieczystą na ręce ks. Józefa Górnego. Wraz z opiekunem Zgromadzenia ks. Czesławem Lewandowskim CM w 1927 opracowała tzw. „Ceremoniał Zgromadzenia”. W 1931 przeniosła siedzibę funkcjonowania przełożonej generalnej do Krakowa na Prądnik Czerwony.
U schyłku życia thumb|Cela s. Bernardyny Jabłońskiej w klasztorze krakowskim przy ul. Woronicza. Całe jej zakonne życie, oparte na trwałych zasadach, które zaszczepił jej duchowy współpracownik Brat Albert CFA w swojej szkole można określić jako szczególną troskę o ludzi ubogich i biednych. Późniejszy obserwator jej życia ks. Czesław Lewandowski CM, tak ją m.in. scharakteryzował:
W stosunku do swoich sióstr o które się troszczyła, często zalecała im mówiąc:
Każdą wolną chwilę w ciągu dnia, a niekiedy także i nocy, spędzała w kaplicy przed Najświętszym Sakramentem.