Wytwory ceroplastyki były też popularne w czasach renesansu, głównie wykonywano portrety świeckie, popiersia, zwykle polichromowane, czasem wykonywane w formacie miniaturowym w kształcie medalionu. W sztuce nowożytnej powstawały też dzieła sztuki z tego tworzywa np. Głowa Wicar z XVII wieku, przypisywana François Duquesnoy. W XVII i XVIII wieku z wosku powstawały modele anatomiczne gł. we Florencji, także posągi, które uzupełniano prawdziwymi włosami i szatami.
Od XVIII wieku łatwość modelowania i barwienia wosku wraz z jego specyficzną fakturą wpłynęły na rozpowszechnienie się wyrobu naturalistycznych figur gromadzonych w osobnych „gabinetach” podobizn postaci historycznychm.in Madame Tussaud. Na przełomie XIX/XX wieku w odmienny sposób technikę tę wykorzystywał jeden w prekursorów rzeźby nowoczesnej – Medardo Rosso, a także Edgar Degas (Czternastoletnia tancerka).
Obecnie w wielu miastach na świecie istnieją muzea i gabinety figur woskowych, także w Polsce np. w Krakowie, Władysławowie, Zakopanem, Międzyzdrojach i innych miejscowościach.
Zobacz też koroplastyka przegląd zagadnień z zakresu sztuk pięknych