Sześć dni później w konkursie drużynowym, wraz ze Svenem Hannawaldem, Michaelem Uhrmannem i Martinem Schmittem zdobył złoto olimpijskie, wygrywając o 0,1 punktu nad reprezentacją Finlandii. Sezon ten zakończył na dziewiątym miejscu w klasyfikacji generalnej.
W późniejszych latach rzadko zdarzało mu się zajmować miejsca w pierwszej dziesiątce w międzynarodowych zawodach. Częściej startował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Był między innymi trzeci w Brotterode (31 stycznia 2004), a dzień później był drugi. Drugie miejsce zajął także w zawodach PK w amerykańskim Iron Mountain (22 lutego 2004). W sezonie 2004/2005 Pucharu Świata tylko dwa razy znalazł się w pierwszej dziesiątce indywidualnych zawodów. Pierwszy raz 22 stycznia 2005 w Titisee-Neustadt, gdzie był dziewiąty, a drugi raz 11 lutego 2005 na skoczni w Pragelato, gdzie był piąty. 20 marca tego samego roku na Letalnicy w Planicy skoczył 208,5 metra, co jest jego rekordem życiowym. W 2007 podczas mistrzostw świata w Sapporo zajął 32. miejsce na dużej skoczni oraz 28. miejsce na normalnej. W konkursie drużynowym Niemcy z Hocke w składzie zajęli ósme miejsce. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Libercu indywidualnie zajął 19. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był dwunasty. W konkursie drużynowym wraz z kolegami z reprezentacji zajął 10.