Rak błotny, rak stawowy, długoszczypcowy, krawiec (Astacus (Pontastacus) leptodactylus) – jeden z występujących w Polsce raków, skorupiak (Crustacea) z rzędu dziesięcionogów (Decapoda). Początkowo zamieszkiwał tereny Morza Czarnego i Kaspijskiego, później powiększał swój zasięg w kierunku zachodnim. W XIX wieku zasiedlano nim wody Europy Środkowej. Było to spowodowane epidemią choroby zwanej dżumą raczą, która powodowała masowe śnięcie pospolitego wówczas w Polsce raka szlachetnego. Uważano wówczas mylnie, że rak błotny jest odporny na tę chorobę. Jego biologia jest podobna do biologii raka szlachetnego.
Według niektórych ujęć jest gatunkiem zbiorczym obejmującym następujące gatunki: Pontastacus angulosus (Rathke, 1837), Pontastacus cubanicus (Birstein & Vinogradov, 1934), Pontastacus danubialis (Brodsky, 1981), Pontastacus eichwaldi (Bott, 1950) (z podgatunkami P. e. eichwaldi (Bott, 1950) i P. e. bessarabicus Brodsky, 1981), Pontastacus intermedius Brodsky, 1981, Pontastacus kessleri (Schimkewitsch, 1884), Pontastacus leptodactylus (Eschscholtz, 1823) (z podgatunkami P. l. boreoorientalis (Birnstein & Vinogradov, 1934) i P. l. leptodactylus Eschscholtz, 1823, Pontastacus pylzowi (Skorikow, 1911) i Pontastacus salinus (Nordmann, 1842).