Hermeneutyka (z gr. ἑρμηνεύω [hermēneúō] – objaśniać, interpretować; od Hermesa jako posłańca bogów.) – zapoczątkowana w starożytnej Grecji sztuka interpretacji tekstów literackich.
U swego zarania hermeneutyka była interpretacją tekstów świętych (hermeneutyka biblijna, hermeneutyka teologiczna) i taka pozostawała aż do Friedricha SchleiermacheraW-koło hermeneutyki literackiej. Michał Januszkiewicz. Warszawa: PWN SA, 2007 s. 155. ., który, jako pierwszy, postulował objąć działaniami hermeneutycznymi wszystkie teksty. Umberto Eco ojcem hermeneutyki nazywa Augustyna z Hippony, który miał jakoby zalecać porównywanie tłumaczeń Biblii (jednak tylko między sobą, a nie z hebrajskim oryginałem).
Wielość hermeneutyk Nie ma jednej hermeneutyki. Jej dokonania realizują się na polu hermeneutyki filologicznej (zmierzającej do odtworzenia oryginalnego sensu tekstu), teologicznej i prawniczej. Nie ma też jednej hermeneutyki z uwagi na uznawaną przez nią koncepcję tekstu, znaczenia czy prawdy. W sensie wąskim można ujmować hermeneutykę w odniesieniu do piśmiennictwa, w sensie szerokim – do życia, egzystencji, kultury.