Do marca 1939 dowodził 23 pułkiem piechoty we WłodzimierzuW. Jarno i K. Czernielewski w swojej monografii Garnizon łódzki WP w latach 1918– 1939; Toruń 2008, s. 528 podają, że w okresie 21 lutego 1938 – 20 marca 1939 był dowódcą 28 Pułku Strzelców Kaniowskich.. Wiosną 1939 zastąpił ppłk. dypl. Zygmunta Berlinga na stanowisku dowódcy 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach.
Był odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Orderem Odrodzenia Polski. Wnioskując o to odznaczenie jego zwierzchnik gen. Jan Kazimierz Kruszewski tak uzasadnił wniosek: „(...) wykazuje niepospolite zalety organizacyjne i kierownicze stawiając szkołę na bardzo wysokim poziomie. Niezwykle dobre rezultaty osiągane przez szkołę są wynikiem jego niestrudzonej pracy i energii (...)”
W wojnie 1939 dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów z Kielc. Pułk ten walczył nad Wartą na południowym skraju obrony 10 Dywizji Piechoty Armii „Łódź”. Natarcie pułku w kierunku Zapolic i Strońska w celu likwidacji przyczółka niemieckiej 17 Dywizji Piechoty zaległo w ogniu silnej artylerii. W odwrocie pułk wybawił z okrążenia w lasach łagiewnickich 30 pułk Strzelców Kaniowskich i dotarł do Twierdzy Modlin. Po kapitulacji dostał się do niewoli.