W 1993 został mianowany ministrem delegowanym w resorcie zdrowia w rządzie Édouarda Balladura. W 1994 został wybrany do rady generalnej departamentu Pireneje Wysokie. Pod koniec tego samego roku objął stanowisko sekretarza generalnego partii Centrum Demokratyczne i Społeczne, wchodzącej w skład Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Na początku 1995, po zwycięstwie Jacques’a Chiraca w wyborach prezydenckich, został rzecznikiem prasowym rządu. W maju tego samego roku mianowano go ministrem kultury, pełnił tę funkcję do czerwca 1997. W 1995 wybrano go też sekretarzem generalnym Siły Demokratycznej, powstałej z połączenia m.in. CDS.
Po odejściu z rządu został przewodniczącym klubu parlamentarnego Unii na rzecz Demokracji Francuskiej w Zgromadzeniu Narodowym. Od 2001 do 2004 był burmistrzem Tuluzy. W trakcie wyborów prezydenckich w 2002 poparł ubiegającego się o reelekcję Jacques’a Chiraca, mimo wystartowania także lidera UDF François Bayrou. Wraz ze swoimi zwolennikami opuścił wkrótce centrystów, stając się jednym z założycieli Unii na rzecz Większości Prezydenckiej, przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego.