W tym okresie współpracował z ruchem oporu. We własnym mieszkaniu produkował sprężyny i części zamienne do zdobycznej broni, zajmował się również jej akwizycją i przewożeniem do miejsc składowania. Kontuzjowany w czasie powstania warszawskiego, po jego upadku przez obóz przejściowy w Pruszkowie i Skierniewice trafił do rodziny w Sadurkach, jednak już w marcu 1945 powrócił do Warszawy, do ocalałego mieszkania na Mokotowie.

Nauczyciel akademicki Tuż po wojnie rozpoczął współpracę z firmą Władysława Kukiera, jednak dość szybko profesor Wacław Moszyński ściągnął go do współpracy przy organizacji powstającej Politechniki Łódzkiej, a następnie obaj wrócili do Warszawy. Od 1 października 1948 rozpoczął pracę jako starszy asystent w katedrze profesora Moszyńskiego na Politechnice Warszawskiej, następnie piastował stanowisko zastępcy profesora. Po wojnie porzucił prace nad bronią palną i skupił się na nauczaniu, m.in. podstaw konstrukcji maszyn i rysunku technicznego. 1 sierpnia 1950 rozpoczął pracę w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. W 1951 został kierownikiem Katedry Części Maszyn „C” na Wydziale Mechanicznym Technologicznym. W 1961 owdowiał, dwa lata później ożenił się ponownie z Marią Karoliną ze Szczęsnych.