Badania – wykonywane z wykorzystaniem coraz doskonalszych barometrów i barografów – pozwoliły wykazać istnienie zależności pogody w Europie oraz innych obszarach wokół Północnego Atlantyku, od położenia i głębokości wielkich quasi-stacjonarnych układów barycznych – Wyżu Azorskiego (szer. geogr. ok. 38°N) i Niżu Islandzkiego (szer. geogr. 60–65°N), badanych standardowo w wytypowanych punktach. Początkowo w zakres tych badań wchodziły procesy zachodzące w atmosferze, bardzo szybkie w porównaniu do powiązanych z nimi procesów zachodzących w innych geosferach.

W toku wieloletnich badań stwierdzono, że zjawisk meteorologicznych w ziemskiej atmosferze nie uda się wyjaśnić bez uwzględnienia wymiany ciepła i masy pomiędzy powietrzem i powierzchnią oceanów.

Zwrócono m.in. uwagę, że w przypadku północnego Atlantyku występuje istotne podobieństwo okresów dwóch różnych cykli – czas między seriami lat o podobnej charakterystyce mas powietrza (parametry powietrza w układach barycznych) jest podobny do średniego czasu przebycia przez cząsteczkę wody trasy nazywanej „niezwykłą pętlą” lub globalnym „transporterem ciepła” (zob. cyrkulacja termohalinowa i północnoatlantyckie wody głębinowe, (NADW, od ang. North Atlantic Deep Water). Sformułowano hipotezę, że rolę stabilizującego klimat ujemnego sprzężenia zwrotnego może odgrywać np.