Climate, nr 14, s. 2069–2078). Doug M. Smith, Adam A. Scaife, Rosie Eade, Jeff R. Knight, Seasonal to decadal prediction of the winter North Atlantic Oscillation: emerging capability and future prospects (Quarterly Journal of the Royal Meteorological Society, 27 listopada 2014)

Bogate zbiory danych meteorologicznych – wyników pomiarów gromadzonych przez dwa stulecia – umożliwiają obecnie formułowanie długofalowych prognoz pogody, ale nie doprowadziły dotychczas do ostatecznego wyjaśnienia mechanizmu oscylacji. Stwierdzono, że tzw. dodatnia faza NAO pojawia się coraz częściej, jednak nie wiadomo, czy te zmiany są zjawiskiem naturalnym, czy też jednym ze spowodowanych przez ludzi objawów globalnego ocieplenia.

Dodatnia faza NAO O dodatniej fazie NAO mówi się wówczas, gdy średnia dla okresu badań (np. miesiąca lub sezonu) wartość ciśnienia jest w Wyżu Azorskim większa od średniej wartości wieloletniej, a równocześnie odpowiednia wartość ciśnienia w Niżu Islandzkim jest mniejsza od średniej wieloletniej. Różnica ciśnień pomiędzy Azorami i Islandią jest wtedy większa od przeciętnej (przede wszystkim w okresie DJF – grudzień-styczeń-luty). Centrum Wyżu Azorskiego znajduje się wówczas stosunkowo daleko od wybrzeża Portugalii i Afryki i jest przesunięte na północ (szer. geogr. ok. 35°N).