Koloman I Uczony (; ur. ok. 1070, zm. 3 lutego 1116) – król węgierski w latach 1095-1116 i chorwacko-dalmatyński w latach 1102-1116, w czasie I krucjaty walczył przeciw krzyżowcom dopuszczającym się łupiestw i mordów na terytorium Węgier.
Życiorys Wczesne lata Był synem Gejzy I i Zofii z Looz. Jego bezdzietny stryj, król Węgier Władysław I życzył sobie, aby został biskupem (przypuszczalnie Agrii bądź Varadinum), wyznaczając w 1095 na swojego następcę młodszego brata Kolomana, Almosa i nadając mu tytuł króla Chorwacji. Koloman jednakże nie porzucił swoich aspiracji i schronił się w Polsce, gdzie znalazł wsparcie księcia Władysława I Hermana. Niedługo po powrocie wraz z oddziałem Władysława na Węgry i upomnieniu się o koronę, zmarł Władysław 29 lipca r. 1095. Wkrótce Koloman pogodził się ze swoim bratem, któremu przyznawał w zamian za zrzeczenie się tytułu królewskiego „terciam partem Regni” (tj. trzecią część królestwa węgierskiego) jako lenno. Koronacja Kolomana miała miejsce na początku 1096 r.
Okres I krucjaty