Kurpie w Puszczy Zielonej odrabiali pańszczyznę (choć w wersji okrojonej w porównaniu z mieszkańcami innych regionów I Rzeczypospolitej), w Puszczy Białej byli czynszownikami biskupów płockich.
Region kurpiowski (albo i Puszczę Zieloną, i Białą, albo samą Puszczę Zieloną) nierzadko określa się słowem Kurpiowszczyzna. Współcześnie stanowi ono synonim określenia Kurpie. Pojawia się jako element tytułu publikacjiStanisław Pajka, Wpisani w Kurpiowszczyznę i w życie moje, Ostrołęka 2003.Stanisława Pajka, Słownik biograficzny Kurpiowszczyzny, Kadzidło 2008.Kultura religijna Kurpiowszczyzny, red. M. Ozorowski, Olecko 2004.Kurpiowszczyzna. Kultura, Historia, Gospodarka, red. J. Gołota, J. Mironczuk, Ostrołęka 2017. oraz nazw zespołów regionalnych. Aleksandra Cieślikowa uważa, że słowo Kurpiowszczyzna powstało w celu zróżnicowania Kurpiów mieszkańców regionu od Kurpi jako teren, regionu. Argumentem na rzecz tej tezy jest podobieństwo słowotwórcze Kurpiowszczyzny do Kielecczyzny albo Białostocczyzny.