Analiza Hymnu o miłości Tytuł Utwór przynależy do typowego dla antycznej Grecji gatunku hymnu, „pieśni pochwalnej na cześć najwyższej cnoty”, który przeniknął do żydowskiej tradycji mądrościowej ([Mdr 7,22-8,1] i [3 Ezdr 4,34-40]).
Apostoł Paweł w Hymnie do miłości pojęcie miłości określa terminem ἀγάπη<ref>[http://www.literatura.hg.pl/greek/1co.htm ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α]</ref>, który to termin ma bardzo niepewną etymologię historycznąE. Stauffer, ἀγαπάω, ἀγάπη, ἀγαπητός, TDNT, Vol. 1, s. 36.. W grece przedbiblijnej termin ten prawie w ogóle nie był stosowany w formie rzeczownikowejSłownik Abramowiczównej odnosi rzeczownikowe zastosowanie tego terminu tylko do greki biblijnej.. Stosowany był albo w formie czasownikowej (ἀγαπᾶν), albo przymiotnikowej (ἀγαπητός). Forma czasownikowa ἀγαπᾶν ma wiele znaczeń (okazywać serdeczność, namawiać, pieścić, pragnąć, być zadowolonym, cieszyć się z czegoś, itd), ale najczęstszym jego znaczeniem było „okazywać miłość”. Przymiotnik ἀγαπητός stosowany bywał np. w takich wyrażeniach jak „ukochane dziecko” i znaczyło wtedy „bardziej ukochane niż reszta potomstwa”. Rzeczownikowa forma została wprowadzona przez tłumaczy Septuaginty w przekładzie Pieśni nad pieśniami, gdzie staje się określeniem miłości, zaś w Nowym Testamencie staje się podstawowym określeniem miłościE.