W pierwszej części Hymnu do miłości apostoł Paweł wymienia charyzmaty Ducha Świętego, o których mowa w poprzedzającym Hymn rozdziale dwunastym (kolejno: języki, prorokowanie, mądrość, wiara i pomoc). Przedstawiając wyższość charyzmatu prorokowania nad charyzmatem języków, autor Listu przechodzi do miłości (αγαπη) jako najważniejszego z charyzmatów, mówiąc: „Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” [1 Kor 12, 30]. Zapowiedź ta stanowi zatem wstęp do właściwego tekstu Hymnu, a jednocześnie punkt odniesienia dla jego pierwszej części.
Trzy wersety napisane zostały według tego samego modelu i podkreślają kolejność charyzmatów pod względem ich coraz większej wartości (tzw. climax): od daru mówienia językami, przez dary intelektualne i odnoszące się do wiary, po dar bezinteresownego czynienia dobra. „Przenoszenie gór” oznacza dokonywanie rzeczy niemożliwychE. Dąbrowski, Listy do Koryntian, Poznań 1965, s. 255.. Werset drugi kończy konkluzja „byłbym niczym”. Wskazuje ona na to, iż chrześcijanin istnieje tylko dzięki miłości.